Nieuws - Website Focolarebeweging

 

  HOME

 
Teens for Unity
Tieners die kleur bekennen
 

De stad kleuren. “Dat is leven brengen in onze dorpen en steden door activiteiten die mensen bij elkaar brengen. Mensen helpen om met elkaar om te gaan als broers en zussen.”

Onmogelijk, een utopie? “Ja, voor wie blijft zitten waar ie zit. Nee, voor de opgroeiende jeugd die niet terugdeinst voor uitdagingen. De slagzin: ‘denk mondiaal, handel lokaal’ past echt op ons. In één keer kunnen we de wereld niet veroveren maar wel in stukjes, en beetje bij beetje.”

Dat vertellen Mark Wintjes en Marianne Bloemendaal. Zij zijn de dragende krachten achter Teens for Unity in Nederland.
Mark: “Ook al gaat het meestal niet om grote activiteiten, de inzet van de tieners is er niet minder om. Zij beseffen heel goed dat ze dingen ondernemen die een cultuuromslag vragen. Van een ‘cultuur van nemen’ naar een ‘cultuur van geven’."

Koninginnedag
De oranjefeesten op 30 april zijn voor veel tieners een uitgelezen kans om in actie te komen. In Stramproy bijvoorbeeld is er afgelopen jaar 319 euro verdiend voor kinderen in Pakistan. In Wijchen heeft Teens for Unity een cheque van 500 euro gekregen voor haar activiteiten, onder meer voor de verspreiding van het Woord van leven voor tieners. De burgemeester overhandigde de cheque namens de donateur.

Over heel de wereld
In tal van landen zijn initiatieven van tieners die net als hun Nederlandse leeftijdgenoten in actie komen voor wie hulp kan gebruiken.

“In San José in Californië hebben we op onze school een internationale club opgericht. Het is een openbare school met kinderen uit alle lagen van de bevolking,” schrijft de voorzitter. “Met onze club proberen we de universele broederschap onder de leerlingen te versterken. Er waren vaak conflicten tussen hispanics, blanken en zwarten. Het racisme was voelbaar op school. Onze leden begonnen zich te interesseren voor festiviteiten van de andere culturen zoals het Chinese nieuwjaar, het lichtfeest van de indianen en het voorouderfeest van de Mexicanen. Het hoogtepunt was toen we er in slaagden voor alle leerlingen een groot feest te organiseren waarbij we van alle kanten hulp kregen. Samen met een van de docenten hebben leerlingen de vlaggen gemaakt van alle ruim 50 nationaliteiten die op school vertegenwoordigd zijn. De muziekdocent heeft met weer anderen een lied gemaakt over het leven van de immigranten. Het lied werd door het schoolkoor, waarin bijna alleen blanke Amerikanen zitten, gezongen. Het feest was zo’n geweldig succes dat een naburige school onze internationale club heeft gevraagd hen te helpen om zo’n feest op hun school te helpen organiseren.”

Vriendschap over godsdienst heen
In de Indiase stad Mumbai kwamen christelijke tieners en hindoe-jongens en meisjes van de beweging Shanti ashram bij elkaar om zich vier dagen in te zetten voor de zwaksten in de samenleving. Een van de deelneemsters vertelt: “Alleen al het feit dat we zowel christenen als hindoes waren, wekte verbazing. Ons motto in die dagen was: ‘Voor de anderen leven, vooral voor degenen die het meest lijden’. De derde dag brachten we door in het ziekenhuis voor kankerpatiëntjes. We hebben er gezongen en gedanst. Het lukte in elk geval een glimlach op hun gezichtjes te toveren. We mochten niet weg voordat we beloofden weer terug te komen. Met de oudere kinderen hebben we mobiele nummers uitgewisseld. Op de vierde en laatste dag hebben we voor ruim honderd weeskinderen een groot feest gehouden. Dat was natuurlijk geweldig voor hen. Voor ons was het moeilijk om na vier zulke intense dagen weer naar huis te gaan. Behalve dat we leefden voor de anderen hebben we onderling als christenen en hindoes echte vriendschap opgebouwd.”

Wereldestafette
Mark: “In 2004 hadden we op het terrein van Mariapoli Mariënkroon in Nieuwkuijk een grote sportmanifestatie. Ruim honderd tieners namen daaraan deel. Een jaar later was Geleen het toneel van de Nederlandse bijdrage in de wereldwijde ‘Run4Unity’, een soort wereldestafette. In de hele wereld werd op een sportieve manier meegedaan om de universele broederschap al een beetje te ervaren.”
“Om de twee jaar zoeken we naar zo’n dag waarop Teens for Unity uit heel de wereld tegelijk in actie zijn,” vertelt Marianne. “Beginnend in Australië eindigen de laatste activiteiten in het westen van de Verenigde Staten en Zuid-Amerika. Dit jaar staat 10 mei genoteerd als de wereldwijde tweede editie van Run4unity. Ook in Nederland zullen er activiteiten georganiseerd worden. De plannen voor die dag worden nu gesmeed. En de jeugd zou de jeugd niet zijn als we elkaar van onze activiteiten via het internet niet op de hoogte zouden houden. De site www.teens4unity.nl is ons medium.”

Wienerschnitzel
In Oostenrijk namen de deelnemers aan de nieuwjaarsactie van Teens for Unity een feestelijk initiatief. “We wilden op nieuwjaarsdag een groot feest houden niet voor onszelf maar voor wie meestal niet in het centrum van de belangstelling staan: vluchtelingen, zwervers, gehandicapten, ouderen, kortom mensen voor wie nieuwjaar eenzaam verloopt. We zouden zorgen voor een feestmaal voor dertig daklozen. Terwijl enkelen de eetzaal feestelijk versierden hadden anderen de handen vol aan de wienerschnitzels. Onze gasten zouden om zes uur aan tafel komen. Maar nog midden in de hectiek van de voorbereidingen stonden de eerste gasten al om vijf uur op de stoep! Erger nog, er bleken ineens tweeëndertig gasten te zijn. Waar konden we zo snel twee schnitzels vandaan toveren? Met creativiteit lukte het een eenendertigste bord vlees klaar te maken. En voor de tweeëndertigste gast? Die was vegetariër!”

Achter de tralies
In Tanzania nam een groep meisjes het initiatief om gedetineerden in de vrouwengevangenis van hun stad Iringa te bezoeken. Een van hen vertelt: “Het eerste probleem was om de beveiliging over te halen ons binnen te laten. Het tweede was om de cadeautjes die we bij ons hadden mee naar binnen te krijgen: fruit, snoep, zeepjes maar ook het Woord van leven, onze ervaringen en muziek. Drie kilometer liepen we voordat we de bewapende militairen bereikten die de wacht hielden. Zij gaven geen krimp, er was geen lachje op hun gezicht te bekennen. Van te voren spraken we af dat we ook in hen Jezus konden herkennen. We groetten hen vriendelijk en glimlachten. ‘Jullie kunnen onmogelijk allemáál naar binnen – riepen ze al direct – en degenen die we uitkiezen zullen binnen zeker geen muziek mogen maken!’ Gelukkig mochten wel alle cadeautjes mee naar binnen. Met de gevangenen lazen we het Woord van leven en we vertelden hun onze ervaringen. Ook de bewakers waren geboeid en luisterden aandachtig. Op het einde barstte het los. De gevangenen begonnen te zingen en te dansen, hun manier om ons te bedanken. De bewakers waren met stomheid geslagen en vroegen ons wie we toch waren. En wij waren blij en kregen extra moed om in onze stad ook andere hoeken kleur te geven.”

door Joop van Zeeland

 
« Vorige