Nieuws - Website Focolarebeweging

 

  HOME

 
Uitvaart van Chiara Lubich
 

De uitvaartplechtigheid vond plaats in de basiliek Sint Paulus Buiten de Muren, die plaats bood aan 8 tot 10 duizend mensen. Buiten de kerk kon de plechtigheid via grote schermen gevolgd worden. Ook daar hadden zich duizenden mensen verzameld. 

Rond half drie werd de baar met het lichaam van Chiara onder een aanhoudend applaus de basiliek ingedragen. Op haar kist lag een opengeslagen evangelie en drie rode anjers, een herinnering aan haar toewijding aan God op 7 december 1943.

Voorafgaand aan de mis werden woorden gesproken door vertegenwoordigers van andere kerken en van andere godsdiensten.
 
Kardinaal-staatssecretaris Bertone bij de baar

Meer foto's van de bijzetting en begrafenismis: http://www.flickr.com/photos/24653806@N07

Videobeelden van de uitvaart zijn te vinden op: http://www.live.focolare.org/live.html 

Zo zei de Amerikaanse imam W.D. Mohammed: "Chiara Lubich zal altijd een licht voor ons zijn". Een boeddhistische monnik uit Thailand: "Nog nooit is er zo'n ideaal in de wereld geweest" en "Chiara behoort niet meer alleen toe aan de christenen maar aan heel de mensheid". 

De uitvaartmis werd voorgegaan door kardinaal-staatssecretaris Tarcisio Bertone, die in zijn homilie een boodschap van de paus voorlas. Hierin noemde Benedictus XVI Chiara een "edelmoedige getuige van Christus, die zonder zich te sparen haar leven heeft besteed aan de verspreiding van de evangelische boodschap in elk milieu van de hedendaagse samenleving, steeds vol aandacht voor ‘de tekenen van de tijd’."

Veder zei de paus: "Er zijn veel redenen om de Heer te danken voor het geschenk dat Hij de kerk gedaan heeft in deze vrouw van onwankelbaar geloof, zachtmoedige boodschapster van hoop en vrede, stichtster van een grote geestelijke familie die op heel veel terreinen het evangelie brengt. Ik wil God vooral bedanken voor de dienst die Chiara aan de Kerk bewezen heeft: een stille en ingrijpende dienst, altijd in overeenstemming met het leergezag van de Kerk."

Zelf noemde kardinaal Bertone het leven van Chiara in zijn preek "een loflied op de liefde van God" [zie onder].

Na afloop werd het lichaam van Chiara overgebracht van het wereldcentrum van de Focolarebeweging in Rocca di Papa. Daar werd zij bijgezet in de kapel boven de laatste rustplaats van Igino Giordani, medestichter van de beweging, voor wie een proces van zaligverklaring in gang is gezet.

In Mariapoli Mariënkroon in Nieuwkuijk volgden ongeveer 200 mensen uit heel Nederland de livebeelden vanuit Rome.

Vanaf de dag van haar overlijden op 14 maart tot enkele uren voor de uitvaart had een onophoudelijke stroom van mensen Chiara Lubich een laatste groet gebracht in Rocca di Papa. Daar lag de stichtster van de Focolarebeweging opgebaard in het centrum van de beweging. Foto-impressie.

Fragmenten uit de homilie van kardinaal-staatssecretaris Tarcisio Bertone
bij de uitvaart van Chiara Lubich, 18 maart 2008

Het bericht van haar dood vond een ruime echo van medeleven in elk milieu, onder duizenden mensen van alle werelddelen, gelovig of niet, machtigen en armen van de aarde. Benedictus XVI, die meteen zijn sterkende zegen heeft laten toekomen, vernieuwt nu door mij de verzekering dat hij deelt in het grote lijden van haar geestelijke familie.
Exponenten van andere christelijke kerken en van verschillende godsdiensten hebben zich verenigd met het koor dat zijn bewondering en waardering uitspreekt en zijn diepe deelname betuigt. Ook de massamedia hebben het werk in het licht gesteld dat zij gedaan heeft, om de evangelische liefde te verspreiden tussen mensen van verschillende culturen, geloofsovertuigingen en vorming. Uiteindelijk – dat kunnen we goed zeggen – is het leven van Chiara Lubich een liefdeslied tot God, God die liefde is. [...]

De twintigste eeuw is bezaaid met lichtende sterren van de goddelijke liefde. [...] Enkele van die pioniers van de liefde heeft de Kerk al heilig en zalig verklaard: don Guanella, don Orione, don Calabria, Moeder Teresa van Calcutta en nog anderen. Het was ook de eeuw waarin nieuwe kerkelijke bewegingen zijn ontstaan, en Chiara Lubich vindt een plaats in deze samenstelling met een heel eigen charisma [...].

De stichteres van de Focolarebeweging schept in een stille en nederige stijl geen instituties maar wijdt zich aan het aansteken van het vuur van Gods Liefde in de harten. Ze wekt mensen op die zelf liefde zijn, die het charisma van de eenheid en gemeenschap met God en met de naaste beleven; mensen die de ‘liefde-eenheid’ verspreiden door van zichzelf, van hun huizen, van hun werk ‘een focolare’ te maken, waar de liefde brandt en zo aanstekelijk wordt en alles wat in de buurt is in brand steekt.

Dat is een zending die mogelijk is voor iedereen, want het evangelie is in handbereik van iedereen; bisschoppen en priesters, jeugd, jongeren en volwassenen, aan God toegewijde mensen en leken, gehuwden, gezinnen en gemeenschappen, allemaal geroepen om het ideaal van de eenheid te beleven: 'Dat allen één zijn!' In het laatste interview dat Chiara gelaten heeft en dat verschenen is juist in de dagen van haar doodstrijd, zegt Chiara dat de pracht van de wederzijdse liefde het levenssap is van het mystieke Lichaam van Christus.

De Focolarebeweging zet zich zo in om letterlijk het evangelie te beleven, 'de meest krachtige en doeltreffende sociale revolutie' en daaruit komen de bewegingen Nieuwe Gezinnen en Nieuwe Mensheid voort, de uitgeverij Città Nuova, het Focolarestadje Loppiano en andere Focolarestadjes die getuigenis geven in verschillende werelddelen, en lekentakken zoals bijvoorbeeld de ‘vrijwilligers van God’.

In een klimaat van vernieuwing tijdens het pontificaat van Johannes XXIII en van het Tweede Vaticaans Concilie vond haar moedige oecumenische openheid en haar zoeken naar dialoog met de godsdiensten een vruchtbare grond.

In de jaren van de jongerencontestatie stimuleerde de genbeweging duizenden jongeren door hen te boeien voor het ideaal van de evangelische liefde. Ze breidden hun eigen actiekring uit tot ‘Jongeren voor een verenigde wereld’. Het voorstel van een evangelie zonder korting wil Chiara ook richten tot de kinderen, tot de jeugd voor wie ze de beweging ‘Jeugd voor de eenheid’ opricht.

In Brazilië lanceerde ze, om tegemoet te komen aan de situatie van al wie leefden aan de rand van de metropolen, het project van een ‘Economie van gemeenschap’ in vrijheid. Ze voorziet een nieuwe economische theorie en praxis, gebaseerd op de broederlijkheid, voor een duurzame ontwikkeling tot voordeel van iedereen. [...] En dan nog hoeveel andere ontmoetingen met vertegenwoordigers van verschillende godsdiensten, met politici en mensen van de wereld van de cultuur!

Mariapolis, stad van Maria, zo wilde ze de bijeenkomsten en voorstellen van een samenleving vernieuwd door de evangelische liefde noemen. Waarom stad van Maria? Omdat voor Chiara Maria 'de kostbare sleutel is om in het evangelie door te dringen'. En misschien juist daarom is ze in staat geweest om in de Kerk op een doeltreffende en opbouwende manier haar ‘mariale profiel’ op de voorgrond te brengen. Aan Maria besloot ze haar werk toe te vertrouwen door er haar naam aan te geven: Werk van Maria. Het Werk, zegt Chiara, 'zal op aarde blijven als een andere Maria: één en al evangelie, niets anders dan evangelie en omdat het evangelie is, zal het niet sterven.' [...]

Toen Chiara keek naar de vele gaven en genades die ze gekregen had, zei ze dat als ze zich aan God zou presenteren en de Heer haar naar haar naam zou vragen, ze eenvoudig geantwoord zou hebben: 'Mijn naam is Dank je. Dank je, Heer, voor alles en voor altijd'.

Nu is het aan ons, speciaal haar geestelijke kinderen, om door te gaan met de zending die zij begonnen is. Vanuit de hemel, waar we graag denken dat ze is verwelkomd door Jezus haar bruidegom, zal ze doorgaan met op weg te gaan met ons en ons te helpen. Vandaag, terwijl we haar met liefde groeten, luisteren we opnieuw naar haar stem die de woorden uitspreekt die ze zo vaak graag herhaalde. "Ik zou willen dat het Werk van Maria op het einde der tijden, als het compact in afwachting zal zijn om te verschijnen voor de verlaten-verrezen Jezus, Hem zou kunnen zeggen – door zich die woorden eigen te maken, die me altijd ontroeren, van de Belgische theoloog Jacques Leclercq: '… op jouw dag, mijn God, zal ik naar je toekomen… zal ik naar je toekomen, mijn God (…) met mijn stoutste droom: Je heel de wereld in mijn armen meebrengen'."

Dat is de droom van Chiara, laat dit ook ons onophoudend verlangen zijn: Vader, dat allen één zijn, opdat de wereld gelove'."

 
« Vorige