Nieuws - Website Focolarebeweging

 

  HOME

 
Eerste Nederlandse focolarina
Ans Vlaar begraven
 

Zaterdagmiddag 13 september namen ongeveer 300 mensen in Mariapoli Mariënkroon afscheid van Ans Vlaar, de eerste Nederlandse die als 'focolarina' deel uitmaakte van een focolare-leefgemeenschap. Aanwezig was ook de presidente van de Focolarebeweging, Emmaus (Maria Voce) als uitdrukking van dankbaarheid voor de grote betekenis die Ans Vlaar heeft gehad voor de Focolarebeweging, vooral in Nederland.

Vanaf het eerste tot het laatste uur was Ans een enthousiast vertolkster van het ideaal dat zij had leren kennen: God-Liefde. Op maandag 8 september was zij overleden in haar focolare in Amersfoort.

 

“De zekerheid van de liefde van God verlaat mij nooit. Eigenlijk kan ik zeggen dat dit een genadevolle tijd is; ik ben erin geslaagd om te accepteren, om me over te geven. Ik heb alles gedaan wat ik kon, en nu ben ik rustig en sereen.”
Met deze zekerheid is Ans Vlaar op de feestdag van Maria Geboorte in haar woonplaats Amersfoort, omringd door de andere focolarina’s van haar focolare, ingeslapen.

Ans werd geboren te Naarden op 21 maart 1938 en was de eerste Nederlandse die begin jaren zestig als focolarina deel ging uitmaken van een focolareleefgemeenschap. Ze verbleef lange tijd in Rome en daarna in Nederland.
Wie Ans leerde kennen werd meteen getroffen door haar eenvoud en directheid, en door haar onvoorwaardelijke geloof in de liefde van God, van wie ze alles verwachtte, tot het laatste moment toe.
Toen ze nog thuis woonde, als oudste van een kinderrijk en harmonieus gezin, begon in haar de vraag op te komen naar de zin van alles. Konden mensen niet als broers en zussen met elkaar leven? Haar vriendinnen vonden haar naďef en haalden hun schouders op. Maar het liet haar niet los. Ze ging de verpleging in en werd later wijkverpleegkundige.
Voor haar kwam het antwoord toen ze op 21-jarige leeftijd voor het eerst hoorde spreken over het Focolare. Vrienden van haar broer hadden in Italië mensen ontmoet die net zo leefden als de eerste christenen, en toen ze daarover hoorde wist ze dat ze gevonden had wat ze zocht.
In 1960 ontmoette ze enkele mensen van de Focolarebeweging, die toen sinds twee jaar in Brussel een eerste standplaats had in Noord-Europa. En ze wist meteen: dit wil ik ook. Haar roeping was geboren, en ze begon meteen te leven wat ze had begrepen.

In 1961 besloot ze zich helemaal aan God te wijden in het focolareleven en vertrok als eerste Nederlandse focolarina naar Rome, waar de internationale vormingsschool was gevestigd. Het werd voor haar een gelukkige tijd, waarin ze van de ene naar de andere ontdekking ging. Haar grote voorbeeld was Chiara Lubich, de stichteres van de Focolarebeweging, met wie ze een heel persoonlijke relatie kreeg. Ze leerde de spiritualiteit dieper kennen en leefde vanaf toen enkel voor haar grote ideaal: “Dat allen één mogen zijn”.

Intussen had de Focolarebeweging zich niet alleen in België maar ook in Nederland verspreid, en werd Ans gevraagd in Rome te komen helpen voor het groeiende vertaalwerk van en naar het Italiaans. Dat deed ze met volle overgave. Tijdens de vele internationale bijeenkomsten daarna leerden de Nederlanders en de Vlamingen haar kennen als een vaardige en vooral enthousiaste tolk, die niet alleen de woorden doorgaf, maar ook de spirit. Met enkele tussenpozen in Eindhoven en in Amsterdam werkte ze tot 1997 in het centrum van de beweging in Rome. In 1997 kwam Ans definitief terug naar Nederland en ging wonen in het focolare van Amersfoort.

Een belangrijk moment voor haar tijdens haar Romeinse tijd was het bezoek van Chiara in Nederland in 1982, waarbij Ans optrad als haar tolk en begeleidster. Het was voor haar een droom die werkelijkheid werd: samen met Chiara het ideaal van de eenheid doorgeven, aan de 1500 mensen in de RAI in Amsterdam en aan al die anderen die zich van alle kanten rondom haar hadden verzameld.
Na haar terugkomst in Nederland zette ze zich met grote toewijding in voor de eenheid onder de nieuwe kerkelijke bewegingen en gemeenschappen, die in 1998 door Johannes Paulus II waren uitgenodigd om meer samen te werken. Later kwamen daar ook de gemeenschappen bij van andere kerken en ontstond het initiatief ‘Samen voor Europa’, waaraan Ans haar beste krachten gaf.

In 1999 werd bij haar een tumor geconstateerd en moest ze worden geopereerd. Uit haar brieven aan Chiara uit die periode blijkt dat ze alles aannam uit de handen van God en haar ziekte zag als een kans om Christus lief te hebben in zijn verlatenheid aan het kruis, aan wie ze zich eertijds had toegewijd. Daarna herstelde ze weer en kon ze haar taken voortzetten.
Een week nadat in 2006 haar collega-tolk en focolarina Bep van Hoof, voor wie ze intensief had gezorgd, naar het andere leven was overgegaan, openbaarde zich bij Ans opnieuw dezelfde ziekte. In het ziekenhuis ontving ze van Chiara, aan wie ze over haar ‘avontuur’ had geschreven, een Woord van leven: “Jezus is hier”. Het was voor haar opnieuw een teken van Gods nabijheid en liefde.
De laatste maanden van haar leven sprak zij met iedereen openhartig over haar ziekte en over de genaden die zij kreeg. Zij voelde zich als de graankorrel die moet sterven om veelvuldig vrucht te dragen. Wie haar bezocht werd getroffen door de helderheid waarmee ze alles beleefde. “Ik geef overal een intentie aan”, zo zei ze. “Als je weet dat je iets voor iemand kunt doen door jouw moeilijkheden daarvoor op te dragen, dan maakt me dat blij.”

Ans genoot enorm van de vele bezoeken. “Ook mijn negen broers en zussen komen om de beurt en dan kun je veel aan elkaar vertellen. Ze gaan heel blij en sereen weer naar huis en pinken een traantje weg, wat ik ook doe, maar het is goed. Ik voel dat het leven rond is, het kan nog kort of lang duren, maar ik ben klaar voor mijn laatste vlucht.”
En dat was zij ook. “De eenheid met God wordt steeds groter en gewoner, en vaker ervaar ik die. Ik leef het moment van nu. Ik ben zeker van zijn uitverkoren liefde.”
Ans wilde graag sterven op een feestdag van Maria. En dat gebeurde: op het feest van Maria Geboorte, Ans geboorte naar een nieuw leven.

 
« Vorige