Nieuws - Website Focolarebeweging

 

  HOME

 
Desy Bursa
Namens Chiara Lubich aanwezig bij 'Celebrate'
 
     

De KCV (Katholieke Charismatische Vernieuwing) had als spreker voor hun meerdaagse vakantieconferentie Celebrate! Chiara Lubich uitgenodigd. Chiara was dankbaar voor de uitnodiging maar kon gezien haar geringe krachten niet op de uitnodiging ingaan. Zij zegde toe voor de ontmoeting in het Drentse Borger te bidden, maar ook een van haar naaste medewerkers af te vaardigen.

Op 1 augustus 2007 sprak daarom de Italiaanse Desy Bursa namens de stichtster van de Focolarebeweging voor de ongeveer 350 aanwezigen in Borger. Zij sprak over de gemeenschapsspiritualiteit en over de omvormende kracht van de liefde in de maatschappij.

Vervolgens deelden twee leden van de Focolarebeweging hun ervaringen vanuit de focolarespiritualiteit. Stijn van den Broek sprak over het leven in de parochie en Anny uit Ruanda vertelde hoe zij als ex-asielzoekster nu werkt voor de verzoening tussen de Hutu's en de Tutsi's.

Hieronder de volledige tekst van de bijdrage van Desy Bursa

De wereld in met de liefde
Op de eerste plaats zou ik aan u allen een bijzondere groet willen overbrengen van Chiara Lubich, stichteres en presidente van de Focolarebeweging. Ze kan hier niet aanwezig zijn, maar volgt dit festival met grote belangstelling en met haar gebed, en ze wenst u toe dat de heilige Geest licht moge zijn voor wie spreekt en het hart opent van wie luistert, zodat het geheel een volledig succes kan zijn.

"De wereld ingaan met de liefde”, zo luidt de titel van dit congres. Het is juist de Liefde die aan de wieg staat van de Focolarebeweging.

We denken terug aan het jaar 1943, lang geleden, midden in de Tweede Wereldoorlog. Gedwongen door de felle bombardementen bevindt Chiara Lubich zich samen met enkele vriendinnen vaak in een van de schuilkelders. Verlangend om God en zijn Waarheid te ontdekken nemen ze alleen het evangelie met zich mee. Het is niet hun bedoeling erover te discussiëren of de betekenis ervan te analyseren, maar er helemaal van doordrongen te raken en zo zin te geven aan hun jonge levens die beproefd worden door het hen omringende geweld en de zinloosheid van een verwoestende oorlog.
Daar wordt hun geest verlicht door een vonk: "God is Liefde! God bemint ons oneindig! God houdt van mij persoonlijk!" En terwijl rondom hen alles ineen stort, blijft er een enkele zekerheid over: alleen rekenen op deze onwankelbare Liefde, die uniek is, waar je op mag steunen. De God die Liefde is wordt dan het ideaal van hun leven.

Maar hoe te antwoorden op deze Liefde?
Het evangelie geeft hun het antwoord. Door een speciale genade begrijpen ze zijn woorden met nieuwe helderheid. Ook al waren die hen bekend, één voor één worden ze helder en duidelijk, en ze voelen de drang om ze meteen concreet in praktijk te brengen in hun dagelijks bestaan.
Jezus zegt bijvoorbeeld:  "Geef en je zult ontvangen". Wat ze aan eten en kleding hadden gaven ze weg aan wie het nodig had, en ze ontvingen steeds weer, om nog meer te kunnen weggeven.
"Vraag en je zult verkrijgen": ze vroegen wat nodig was “voor Jezus” in die arme, in die vreemdeling, in die zieke of oude mens... en iedere keer antwoordde God op een steeds nieuwe en verrassende manier. Met het vuur van de liefde in hun hart deden materiële goederen de ronde en met de concrete ondersteuning ook morele en spirituele steun.
Beetje bij beetje werden de mensen rondom hen getroffen door deze stijl van leven en na enkele maanden waren er al 500 mensen die hierin meededen, mannen en vrouwen van alle leeftijden en sociale achtergrond.
Ze ontdekten – en dat geldt ook vandaag – dat de woorden van het evangelie uniek zijn, dat ze in leven kunnen worden omgezet, dat ze een licht zijn voor iedere mens en een universele betekenis hebben. Dat ieder Woord heel het evangelie in zich bergt en dat het dus genoeg is er één te leven om een authentieke christen te worden.

2.
Door de ervaringen daarmee aan elkaar te vertellen evangeliseren ze elkaar wederzijds en helpen elkaar om hun manier van denken, van willen, van liefhebben te veranderen, om tot een andere Jezus te worden en zijn aanwezigheid te brengen in het gezin, naar de scholen, de kantoren, de sportzalen, naar de straat, het parlement...
Maar God richt de aandacht van Chiara en van haar eerste vriendinnen heel bijzonder op enkele zinnen van het evangelie, met name op die welke op een bijzondere manier spreken over liefde, over eenheid.
Één vraag houdt hen bezig: “Als we zouden sterven – en dat kon in die oorlogssituatie ieder moment gebeuren – wat zou Jezus dan wensen dat we nu meteen leven, minstens een klein beetje, tijdens de laatste momenten van ons leven?”.

Het antwoord komt opnieuw uit het evangelie:: “Ik geef jullie een nieuw gebod, mijn gebod, dat jullie elkaar liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad”.

Met heel hun jeugdige inzet beloven ze elkaar lief te hebben met de bereidheid hun leven voor elkaar te geven. Misschien werd hen niet gevraagd echt lijfelijk te sterven, maar wel om te sterven aan zichzelf en open te staan voor de ander, en vreugde, leed, zorgen, goederen en behoeften met elkaar te delen. In deze wederzijdse liefde maakt hun leven in broederschap een kwaliteitssprong. Het is alsof zich stilzwijgend een onzichtbare Broer bij hen voegt, een werkelijkheid die zekerheid geeft, vrede, vurigheid, volheid van leven en licht, zoals ze eerder niet kenden. Het is Jezus die zijn belofte waarmaakt: “Waar twee of drie mensen in mijn naam bijeen zijn (dat wil zeggen in mijn liefde), daar ben ik aanwezig”.
Deze ontdekking is van fundamenteel belang geweest voor heel het leven en de ontwikkeling van de Focolarebeweging.
Ze worden zich bewust dat ze deze aanwezigheid van hem in de wereld moeten brengen. Het is een geestelijke aanwezigheid, die moeilijk is uit te leggen, maar die je waarneemt met de zintuigen van de ziel en die je kunt zien aan de vruchten: de vreugde, edelmoedigheid en vrijheid die daaruit voortkomen in ieder persoonlijk en in allen samen.
Op deze manier wordt later ontdekt dat iedere beweging, iedere gemeenschap, zo een antwoord wordt op de collectieve nacht die vandaag over de wereld ligt. Er wordt daardoor een licht geprojecteerd dat voortkomt uit de heilige Geest, dat een antwoord is op deze bijzondere duisternis en dat netwerken van broederschap schept.

Maar Jezus in ons midden, deze bijzondere aanwezigheid van hem, is ook een getuigenis van de prachtige ervaring van de ontmoeting met een levende God die aanwezig is in een gemeenschap van gelovigen. Ze geven die liefde door waarvan Jezus kan zeggen: "Daaraan zullen ze herkennen dat jullie mijn leerlingen bent, wanneer jullie elkaar liefhebben".

Het lijkt ons hier een nieuwe weg te zien van evangelisatie, in die zin dat Christus, aanwezig onder christenen, hen op alle mensen richt en hen uitnodigt om deze trinitaire liefde te brengen in alle aspecten van het menselijk bestaan. Want iedere christen moet als een andere Christus zijn bijdrage geven aan een cultuur van gemeenschap in alle sectoren van het menselijk leven: in de wetenschap, de kunst, de politiek, de wereld van de communicatie, de sport, de pedagogie.
Een christen kan leven geven aan een politiek van gemeenschap in plaats van aan een politiek van tegenstellingen, aan een economie die niet rijken stelt tegenover armen, werkgevers tegenover werknemers, maar die leidt tot samengaan, aan een communicatiewereld die niet allerlei belangen nastreeft maar voert tot openheid voor anderen... en zo voort.
 
Igino Giordani, een Italiaans kamerlid, medestichter van de Focolarebeweging, overleden in de jaren 80, vertelde eens over een voorval in het parlement dat de kracht van Jezus in ons midden kan illustreren:

"Tijdens een nacht vol heftig rumoer waarin de partijen in de Kamer met elkaar in botsing kwamen, vroeg ik het woord, met de bedoeling een beetje orde te scheppen. Dat vond ik mijn plicht als christen. Toen de voorzitter mij het woord gaf kwam Pacati, een collega-kamerlid, snel naast me zitten en fluisterde me toe: "Ik kom naast je zitten om met jou Jezus in ons midden te houden.” Er gebeurde bijna een wonder. Het tumult in de Kamer stierf langzaam weg en iedereen begon stil te luisteren (naar mijn voorstel).  Aan het eind brak er een applaus los waaraan – wat niet vaak voorkomt – de vertegenwoordigers van alle partijen meededen."

Hier wordt de roeping van de leek in de kerk zichtbaar, die niet toelaat dat de aanwezigheid van God als het ware opgesloten blijft in de heilige ruimten en in de liturgie, hoe belangrijk ook, maar die het mogelijk maakt dat Jezus zich in iedere situatie kan tonen als Weg, Waarheid en Leven.

Op dit punt kunnen we onszelf afvragen: Hoe kunnen wij ook doorgaan met liefhebben wanneer we ons in moeilijke situaties bevinden, wanneer we de last ervaren van ons mens-zijn, of wanneer onze zwakheid of die van anderen ons de moed ontnemen, wanneer we ons ver van God en van de liefde bevinden?

Juist dan kunnen we met heel de openheid van ons hart kijken naar hem, naar de oneindige liefde van Jezus, die sterft aan het kruis, onder gruwelijke pijnen, in een volstrekte duisternis, totaal ontredderd, waar hij zich verloren voelt, ver van zijn Vader. Zijn lijden doet hem uitschreeuwen: “Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?” (Mc 15,34)

Dat is zijn innerlijke passie, de meest zwarte nacht, oneindig mysterie, een onzegbare pijn die Jezus als mens heeft ervaren en die de maat aangeeft van zijn liefde voor de mensen.
Jezus aan het kruis in zijn verlatenheid is de synthese van alle lijden van de mannen en vrouwen van alle tijden, van de maatschappij, van de kerk, van alles wat negatief, lelijk, onverdragelijk is. In die schreeuw, in dat woord ‘Waarom’ vinden we al onze waaroms terug. Lijken we niet op hem, wanneer we ons angstig voelen, alleen, dor, ontgoocheld, mislukt, innerlijk verdeeld, van de anderen gescheiden?

 

4.
In deze extreme verdeeldheid die Jezus beleeft en waarin hij zich niet alleen door de mensen maar ook door zijn Vader verlaten voelt, blijft hij geloven, ondanks alles, en geeft zich weer over aan de Vader: “Vader, in uw handen beveel ik mijn geest.”
Met deze heroïsche daad van geloof dringt Jezus door tot in het diepst van de mensheid en verheft hij haar, doordat hij aan het lijden de reddende mogelijkheid geeft zich om te zetten in  liefde. Op die manier heft hij de zinloosheid van het lijden op en vult de afwezigheid van de liefde.

Onpeilbaar mysterie. En toch is het zou ik bijna zeggen onze dagelijkse ervaring dat wanneer we net als hij ieder lijden omhelzen dat zich presenteert in ons leven, en dan doorgaan, ook al is het soms met moeite, om lief te hebben, dat niet alleen een garantie is van kracht, moed, licht en vruchtbaarheid, maar ook dat zich in ons een weg opent van vrede en innerlijke eenwording.

In haar boodschap bij gelegenheid van de grote manifestatie in Stuttgart ‘Samen voor Europa’, die dit jaar plaatsvond op 8 mei jl. en waarbij 9000 vertegenwoordigers van allerlei kerkelijke bewegingen waren samengekomen, zei Chiara Chiara Lubich onder andere het volgende:

De verlaten Jezus, de Gekruisigde van deze tijd, straalt het licht uit van de Verrezene en maakt ons edelmoedig in het delen van zijn gaven.
Als we in 2004  een stap vooruit hebben gezet, met de vastberadenheid om te streven naar broederschap, naar universele broederschap, willen we nu een stap verder in de diepte gaan: prioriteit geven aan het liefhebben en volgen van de gekruisigde en verlaten Christus. Zo kunnen we de schreeuw van de mensheid van deze tijd opnemen en door zijn ‘schreeuw’, waarmee hij alles en allen verlost heeft, om ons heen de vernieuwde maatschappij scheppen waarop de wereld wacht.
Dan zullen we met Laurentius, de jonge martelaar uit de derde eeuw, kunnen zeggen: “Mijn nacht kent geen duisternis, maar alle dingen schitteren in het licht.”  

Om af te sluiten zou ik u iets willen aanbieden wat misschien nuttig kan zijn om altijd met enthousiasme ‘de wereld in te gaan met de liefde’ en daarin te blijven.
In onze beweging spreken we vanuit onze ervaring in contact met het evangelie en met de overtuiging dat de evangelische liefde bepaalde eisen stelt, van een kunst, de kunst van het liefhebben.

Een eerste kenmerk van deze kunst is dat ze de liefde richt op iedereen zonder onderscheid te maken, dus ook op onze vijanden, net zoals de Vader in de hemel het laat regenen over goede en slechte mensen.

Een tweede kenmerk van deze liefde is dat ze steeds het initiatief neemt, ze bemint als eerste, zonder af te wachten dat de ons ander bemint, zoals de Vader, die zijn Zoon heeft gezonden om te sterven voor ons, toen we zondaars waren en niet liefhadden.

5.

Het is een liefde die zich één maakt met de anderen en hen aanneemt zoals ze zijn, belangeloos, en daarbij eigen zorgen, ideeën en plannen opzijzet, om te delen in de lasten, gedachten, pijnen en vreugden van de medemens.

Deze liefde bestaat niet alleen maar uit woorden, ze is niet een dun bovenlaagje, een beetje medelijden. Ze houdt in dat we ons concreet ten dienste stellen van de anderen, zoals Jezus heeft gedaan toen hij de voeten van de apostelen waste.

Het is een liefde die in de ander Jezus ziet, die wat we voor iedere medemens doen beschouwt als aan hem gedaan.

Het is een liefde die van nature gericht is op die wederkerigheid die Jezus als norm gesteld heeft voor de mensheid, zodat ze één familie kan worden.

Misschien kunnen we alleen zo uitgaan in de wereld en daar levende cellen bouwen, in ons gezin, op school, op het bedrijf, in onze centra, cellen die de aanwezigheid kennen van Christus en die de Liefde laten circuleren, waardoor alles en allen rondom tot nieuw leven kan komen.

 
« Vorige