Nieuws - Website Focolarebeweging

 

  HOME

 
De verschillen tot een gave maken
Huwelijk: een roeping van liefde
 

Eens in het jaar ontmoeten alle echtparen die betrokken zijn in een van de lokale gezinsgroepen in Nederland elkaar. De ontmoeting vond plaats op 9 september in Mariapoli Mariënkroon in Nieuwkuijk.
Deze keer was de ontmoeting des te feestelijker. De bijeenkomst was getint door het 40-jarig bestaan van de internationale beweging Nieuwe Gezinnen.

Bijzonder was de aanwezigheid van de Italiaanse pater Amedeo Ferrari, franciscaan, al vele jaren betrokken bij de Focolarebeweging. Hij is psycholoog en moraaltheoloog en expert op het gebied van het gezin en werkt voor het Centrum van Nieuwe Gezinnen in Rome.


Alles geschapen als een gave
Amedeo Ferrari sprak over de roeping van liefde die het huwelijk is. "Maar die kun je pas ontdekken – betoogt hij – als je het beziet vanuit een innerlijk licht: alles op aarde is een relatie van liefde met alles. Ik ben geschapen als een gave voor alles om mij, en dat alles is geschapen als een gave voor mij.”

Man en vrouw groeien en realiseren zichzelf in de mate waarin zij de verschillen tot een gave weten te maken. Amedeo maakt dit concreet: “Heel vaak wordt er in een gezin gezegd: ‘ik ben nu eenmaal zo’. Maar dat is geen gave, dat is het benadrukken van je eigen ik.”

En: “We moeten niet alleen leren om een gave te schenken. maar wat nog moeilijker is: de gave van de ander aan te nemen als geschenk.”

Twee volle flessen
Hij legt het uit met een voorbeeld. Als ik een volle fles heb en ik wil die overgieten in een andere fles, dan moet die andere fles wel leeg zijn. Anders stroomt alles over. Zo gebeurt dat ook vaak in een huwelijk. Man en vrouw zijn twee volle flessen. Alles wat we tegen elkaar zeggen blijft aan de buitenzijde stromen. Echt communiceren,  vereist dat we onszelf leegmaken. Man en vrouw zijn compleet verschillende wezens. Hoe kun je de verschillen van de ander accepteren? Alleen door je leeg te maken.”

Geen dictaat van de kerk
Dan gaat hij in op de kenmerken van de huwelijksliefde. “Er zijn veel vormen van liefde. De liefde van de vader en moeder, de liefde tussen kinderen, broers en zussen, vriendschappen.

Al deze vormen van liefde hebben elk hun eigen kenmerken. Er is ook de huwelijksliefde. Ook die heeft zijn eigen kenmerken.

Deze kenmerken worden niet opgelegd of gedicteerd van buitenaf. Ook niet door de kerk. Het is de huwelijksliefde zelf, die zo gemaakt is.”  

Hij noemt als kenmerken de wederzijdsheid, de acceptatie van heel de persoon, de exclusiviteit, de trouw (de huwelijksliefde heeft de trouw-voor-altijd nodig om totaal en compleet te zijn en steeds te kunnen groeien), de openheid voor het leven. Verder: de huwelijksliefde is een liefde die in de gemeenschap moet worden bekrachtigd (“het is geen privé-aangelegenheid van twee personen die zich terugtrekken om samen verder te gaan”).

 

Een ideaal dat mogelijk is
Maar is dit niet een mooi ideaal, een utopie? “Nee, het is mogelijk. Maar er is één voorwaarde. Dat men een spiritualiteit vindt om samen te leven. Voor een gezin kan er geen individuele spiritualiteit zijn. De aard van het gezin zelf veronderstelt een spiritualiteit van gemeenschap.” 

Amedeo verwijst naar de apostolische brief van paus Johannes Paulus II uit 1999, Novo Millennio Ineunte. De paus stelt hierin een gemeenschapsspiritualiteit voor. Het is het eerste officiële document waarin de kerk een spiritualiteit van gemeenschap verkondigt.


De paus specificeert dit: de wederzijdse liefde beleven, de ander ervaren als deel van jezelf, het positieve van de ander onderstrepen en teruggeven.

Amedeo besluit: “De spiritualiteit van gemeenschap vereist om de kunst van het beminnen te leren. Het is niet mogelijk dit over te laten aan ons karakter, aan onze spontaniteit of onze sentimenten.”

 
« Vorige